Dün gece bir film izliyordum.Genç bir adamın, hayatını konu alan bir filmdi. Adamın arabasına, kız arkadaşı “loser” yani “kaybeden” yazmıştı sprey boya ile.Filmi izledikten sonra, düşündüm biraz şu “kaybeden” durumu ile ilgili.

Kendi adıma, ne kadar çok şeyi kaybettiğimi keşfettim düşünürken.Hatta hep kazananların bile, neler neler kaybettiğini de keşfettim.

Kaybetmeyen yoktu dünya üzerinde.Herkes bir şeyler kaybediyordu.Sadece, kaybettiklerinin farkına varmıyordu insanlar.

Kimileri paralarını, kimileri sağlığını, kimileri onurunu, kimileri namusunu kaybediyordu.Çoğumuz geçmişini, içimizdeki ilk kokularımızı kaybediyorduk.

Ben buna koku diyorum çünkü ben de bu olayın tam karşılığı bu.Her şeyin bir kokusu var bana göre.Çocukluğumda düştüğüm sokakların, kullandığım kalemlerin, giydiğim çorapların, geçirdiğim kazaların, yaşadığım aşkların, kısacası her zaman diliminin kokusu var bende.

Birbirimizle girdiğimiz hayat yarışında, iş, aşk, eğlence, kariyer vb. şeyleri aslında hep kaybediyoruz.İnsanlar birbirine karşı kaybediyor ve kötü tarafı, kaybetmek zorunda.Kaybetmediğinde, kazanmanın anlamı olmazdı ama daha iyi de olmazdı.

Ben çocukken, sürekli bayramlarda bir aile büyüklerini ziyaret durumu olurdu.Bu da beni tiksindirirdi.Çoğu kez ağlardım gitmemek için, fakat mecburen götürülürdüm.Tüm arkadaşlarım mahallede oyun oynarken, ben bir şehirden başka bir şehire hediye misali sürüklenirdim.

Hediye diyorum çünkü; bana göre eziyet gelen bu durum, aile büyüklerinin bizi görme ve kucaklama hevesi ile onlar için bir hediyeydi.Benim canım hep arkadaşlarımla oynamak, onlarla hiç değilse bir bayram geçirmek isterdi.İleriki yıllarda geçirdim ve hala daha geçiriyorum fakat kimse bana, kendine verilmiş bir hediye gözü ile bakmıyor artık.

Zaman içerisinde, sıra sıra kaybettiğim aile büyüklerim sayesinde öğrendim bunu.Şimdi onları hatırlamaya çalışıyorum, o zamanın kokusunu hissetmeye çalışıyorum da imkansız geliyor.Çünkü yeni kokular, o dönemin kokularını sildi belleğimden.Hatırlıyorum, o zamanlar çok güzel kokuyordu ama bir daha asla duyamayacağım için de, burkuluyor içim.

Biz insanlar, elimizin altındakinin değerini kaybetmeden anlayamıyoruz.Hayatımızdan çıkıp giden kişiler, mevkiiler, maddi eşyalar veya duygular hep özlemimizde kalıyor.

Etrafta o kadar çok kazanırken kaybeden var ki, o yüzden daha da umutsuzluğa kapılıyor insanlar.Kazandıklarını sananlar, aslında tercih yapmış ve tercihleri karşılığında kazandıklarının aksi yönündeki şeyleri kaybetmiş kişilerdir.Aslında hepimiz böyleyiz.Hepimiz birer kaybedeniz.

Elinizdekinin kıymetini bilmeniz dileği ile…