Çocukluğumun zıp zıp zıplayan, müthiş bilek hareketleri ile dans eden, zenciyken beyaz olan adamı az önce ölmüş. Ne bileyim içim bir tuhaf oldu. İnsan her şeye rağmen banane Michael’dan diyemiyor. Çünkü bu benim çocukluk hatıram.

Düşünsene,

Zenciydi beyaz oldu,

Hayatı ile hep göz önünde olan bir isimdi,

Erkek çocuklar ile defalarca yakalandı, bu yüzden mahkemelere çıktı,

Çocuğunu balkondan sarkıttı,

Müthiş kasetler yaptı,

Burnu düştü,

Maske taktı,

Benim rüyamda bile göremeyeceğim kadar servete sahip oldu,

Dünya tanıyordu,

Çok büyük bir isimdi ama sonuç onun için de değişmedi. Öldü…

Yarın biz de ölebiliriz veya şimdi bunu bilmiyoruz. Bildiğimiz tek şey, her ne yaparsak yapalım her neye sahip olursak olalım bir gün çekip gidiyoruz bu alemden.

Her şey arkada kalıyor ve hepsi geridekilerin hoş anıları oluyor.

Kandil gecesi öldü ama ben buna bir yorum getiremeyeceğim. Yalnızca, hayatımdan küçük bir parçanın daha eksildiği için üzgün olduğumu söyleyebilirim.