Son zamanlarda her yerde Adam Fawer diye bir yazarın, Olasılıksız isimli kitabından bahsediliyordu. Yok yapışırmışsın da koltuğuna, yok sabah akşam dinlemez okurmuşsun da falan… Neyse ki yarim bu kitabı almış ve okumuştu bir süre önce. Ben de ondan edindim ve ‘Neden bu kadar abartılıyor ki? Bir de ben bakayım!’ diye ilk yaprağı çevirdim.

Kitap benim istemediğim tür şeyler le başladı benim için. Yani o hayatları görmek veya okumak istemezdim ama kitabı okumanın başka yolu da yoktu maalesef. Çünkü bu hayatlar üzerine yazılmıştı. Sayfaları çevirdikçe her şey daha istediğim hale dönmeye başladı. Hesapta olmayan varsayım ve teoriler de işin içine girince, kitap tadından yenmez oldu.

5-6 günde 260 kadar sayfa okumuştum. Yani rahatlıkla bırakabiliyordum elimden istediğimde. Hiç de öyle bahsedildiği gibi değilmiş diye düşündüm. Fakat ne olduysa son kez elime aldığımda, kitaptan cidden kopamadım. 5-6 günde okuduğum 260 civarı sayfaya yakın kısmı, sadece bir kaç saat içinde okudum.

Bir sonraki sayfaya geçmek için sabırsızlanıp, hikayenin bitmemesini de çok istediğimi fark ettim. Ben hızla okudukça sona yaklaşıyordu ve gayet de anlaşılır, etkileyici bir serüven halini almıştı. O gün sadece ara verip yemek yedim. Yemeği kaç dakikada yediğimi buraya yazmak bile istemiyorum. Sanırım en kısa yemeklerimden biriydi.

Hiç de beklemediğim bir son ile karşılaştım. Hatta kitabın son satırı (ki okumadıysanız, kesinlikle son satıra bakmayın!) tüylerimi diken diken yapmaya yetmişti. Sırf o anı yeniden yaşamak, o heyecana yeniden erişmek için o cümleleri 3-4 defa daha okudum. Anlatılmaz bir zevk aldım.

Aslında kitap okumayı pek sevmem hatta hiç sevmem. Fakat bu kadar övgü alan bir esere sırt dönmek de pek becerebildiğim bir şey değil. Merakım sebebiyle okumuş olduğum bu kitaptan çok şey öğrendim.

Yazarın diğer kitabı olan Empati’yi de elimde tutuyorum. Adam Fawer’ın gerçekten çok güzel ve sürükleyici bir anlatımı olduğunu keşfettim. Bu sebeple diğer kitabı da hemen edindim. İlk fırsat bulduğumda Olasılıksız’dan daha sürükleyici olduğu iddia edilen Empati’ye başlayacağım.

Okuduğum kadarıyla Olasılıksız, yakın zaman içerisinde kamera önüne geçecek bir hikayeye benziyor. Hatta kesinlikle geçmesi gereken bir eser diye düşünüyorum. O kadar boş ve gereksiz senaryolar varken, bu güzel hikayeye yer vermemek yazık olacaktır. Adam Fawer’ın yüzünü güldürecek bir miktar ile bu hikaye, bir çok insanı koltuğuna yapıştıracaktır.

Eğer okumadıysanız ve hayal gücünüze güveniyorsanız, bu kitabı kesinlikle okumanızı tavsiye ederim.